Da bleff hved - & need Paa han svved: Da som nu Vaer ved at lefve, ved at aande, Ved hver saa stoor at nsten Dend Smerte
han gik omkring Blandt Mennisker, vaer han frst: I Liivets vaer der intet Skifte Lig det han flt i Ulvens Liiv
De under ham Med at Sind ham, Een aff sand Natur, Som Sanser uden
Han gliider useet dem, streifer i sit Jag Lig Farver, Nattens Aandedrag
For Guderst hafver nogensinde Git Mennisket Svar paa han skiulede Dmon, & Varulv Vaer kund paa det de aldrig kunde finde
End han - I Hirte: Een Affgrund tung Som det Hav Der sine Dyb
Der - I Bund han al deris Glde, Liiv, Mod &
Maanen, paanye, Hilser ham fra en sunken
...Oc ved den lydende Som Fryckt i vver de ffromme atter falme
The spell did and gave release To hours amongst But then, as now, the Of living, breathing, yea ev'rie A burden payn
he was As he with men On the surface of - no change No change as the within
They him, these fooles A pure, nature unveil'd Perception sans
Amongst them he walks Like a tint if The breath of
No of God did tell Man He did hide & Phantom, Daemon & Beast - Mere names given to what they
But he - In his heart: An unfathomable As teh sea Which loves its
- An animal shadow O'er the soil All Hope, Joie & Life he
The Moone, anew, Bids him from a waning sky
... And by the Of his midnight shall be harvest agayn From the hearts of men